کلبه حقیر عشق

در آتشم من و اين مشت استخوان بر جاست
عجب كه سينه ز سوز نفس نمي سوزد
ز بسكه داغ تو دارم چو لاله بر دل تنگ
دلم به حال دل هيچ كس نمي سوزد
به جز من و تو كه در پاي دوست سوخته ايم
رهي ز آتش گل و خار و خس نمي سوزد

       روا بود که غریبان زه هجره پاره کنم                                   

      دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم.                 

 رفتی تنها شدم... در پی دریا شدم

                               یافتم من قطرای در دلی پیدا شدم ...

                                     قطره جانم شد منم آبی دریا شدم

                                         عاقبت گم کردمش باز همان تنها شدم.

رنگین کمان من

اگر می دانستی که چقدر دوست دارم

هیچ گاه

برای امدنت بارن را بهانه نمی کردی

ابی تراز انیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید خدا خواست که دلتنگ بمیریم